ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΑΣΤΗΣΟΥΜΕ!

Συμμέτοχος και προβληματισμένος από την Εθνική συλλογική κατάθλιψη που βαραίνει τους ανθρώπους γύρω μου θυμήθηκα το πάντα επίκαιρο τραγούδι του Μπακαλάκου:
"Κι αν ο τόπος μας μαράζωσε εσύ μην κλαις
μα να δούμε τι θα γίνει, μόνο αυτό να λες
αει, να τον αναστήσουμε" 

Η ολοσχερής επικράτηση της ιδιοτελούς ατομικότητας προκάλεσε την  απώλεια κάθε μορφής συλλογικότητας, με αποτέλεσμα τούτες τις κρύες και σκοτεινές ημέρες η βουβή μοναξιά μας κάνει τον αργό θάνατο της Ελλάδας ακόμη πιο οδυνηρό...
Μόνο η θλίψη που μοιράζεται γίνεται πιότερο υποφερτή και η "συλλογική" μοναξιά είναι που κάνει τη θλίψη του κόσμου τόσο επώδυνη...
Όμως η ανέχεια, η θλίψη και η οδύνη γίνονται μέσα μας οργή, και συσσωρεύεται σαν μια τεράστια ποσότητα ενέργειας που περιμένει τη σπίθα για να εκραγεί...
Καιρός να αναζητήσουμε ξανά τη συλλογικότητα και αλληλεγγύη που μας κράτησαν ζωντανούς στο πέρασμα των χρόνων. Να ξαναβρούμε ο ένας τον άλλον και να αναψουμε τη σπίθα που θα πυροδοτήσει τη φωτιά...
Και τότε, τότε αλοίμονό σας λαμόγια και προδότες... Την ώρα εκείνη δεν θα έχει οίκτο για κανέναν!
άει, να τον αναστήσουμε τον τόπο μας!